Onstabiele processen

Iederen droomt van ideale en stabiele processen die lopen als een Zwitsers uurwerkje maar in de praktijk zijn dat de uitzonderingen in onze West-Europese bedrijven, waar de meeste routinejobs en de seriefabricages uit verdwenen zijn.

Dat stabiele processen gemakkelijker te sturen zijn, dat lijdt geen twijfel, maar het is zeker niet waar dat on-stabiele processen per definitie onbestuurbaar zouden zijn. Hetzelfde kunnen wij denken van auto’s die alleeen zouden kunnen rijden op een zeer vlakke autostrade. De school van de ‘stabiele processen’ zal claimen dat het nodig is om uit de wegen alle oneffenheden weg te halen want dan kunnen de auto’s vereenvoudigd worden en dus goedkoper zijn, terwijl de pragmatici gewoon een goede vering verkiezen.

Deze pragmatische aanpak is ook toepasbaar op processen. Een goede vering wordt vertaald in ‘de juiste buffers’ en dat is de insteek die toelaaat om onstabiele processen te besturen op de meest efficiënte manier. De output blijft goed of verbetert zelfs terwijl het proces onder controle blijft. De techniek van TOC-buffermanagement omvat trouwens de nodige signalen om de buffers vanuit de praktijk te dimensioneren en bij te sturen waar nodig.